Dębina
To jest miejsce dla wtajemniczonych, pozostające na obrzeżach wrzeszczącej popularności, niepospolite. Taka gwiazdka w skomercjalizowanej, turystycznej przestrzeni. Możesz być pewien, że niewielu było tu przed Tobą! Dębina (kaszb. Dabënô lub Szënodo) położona jest na trasie Ustka – Rowy, 2 km na zachód od jeziora Gardno, na które rozpościera się ze wsi wspaniała panorama, jakiś kilometr od morskiego brzegu. Miejscowość otaczają wspaniałe, będące rajem dla grzybiarzy lasy z dużym udziałem dębów, od których Dębina wzięła swą nazwę. Ponoć dawno, dawno temu w owych lasach mieszkał drwal ze swą córką. Dziewczyna każdego dnia kąpała się w leśnym źródełku i za każdym razem gdy to zrobiła, stawała się piękniejsza. Któregoś razu znaleziono ją przy źródełku martwą, nikt jednak nie odkrył zagadki jej nagłej śmierci. Może złymi czarami zabiła ją jakaś wiedźma zazdrosna o jej wdzięk, a może dziewczyna widząc, że jest piękna, stała się próżna a źródełko, w którym zwykła się kąpać nie było dla próżnych przeznaczone? Któż to może wiedzieć? Pochowano ją przy źródle, w grobie przykrytym wielkim kamieniem. Niektórzy twierdzą, że mogiła zachowała się do dzisiaj.

We wsi zamieszkuje na stałe niewiele ponad 100 osób. Ciągle nieliczni goście, którzy się tutaj zjeżdżają, swoje kwatery znajdują w gospodarstwach agroturystycznych i ośrodkach wypoczynkowych. I nie mają ochoty wyjeżdżać stąd przez całe lato. Dlaczego? No cóż, każdy lubi czuć się niepowtarzalny.

Tekst: Sandra Nejranowska-Białka